Zbliża się czas, kiedy nastrój skłania do głębszych refleksji
Świeca
Płonie świeca na lichtarzu
Rozsiewając wątłe światło,
Słabo świeci, to nie zarzut,
Jasność robić jest niełatwo.
Każdy najdrobniejszy przewiew
Mąci spokój jej płomienia,
Przez co biedna płacze rzewnie,
Bo spokoju świecąc nie ma.
Płyną białe łzy strumieniem,
Aż na srebrny lichtarz kapią,
Życie świecy lekkie nie jest
I pracować jej niełatwo.
A do tego zaraz zgaśnie,
Z drżeniem na ten moment czeka
I z powodu tego właśnie
Jest podobna do człowieka.